Master Of Puppies

Er was eens...

...de eerste tijd in groep 5.

De eerste paar weken waren gevuld met wennen, nieuw, 'nog niet gedaan' en kennismaken van allebei de kanten. Sommige kinderen kende hij nog van groep 2, anderen kende hij van de jaren dat hij hier rondliep, of als zij bij hem kwamen trakteren.

In de eerste weken was hij behoorlijk trots op zichzelf: hij kwam uit met zijn rooster, wat hij op zijn programma had staan, gebeurde ook.

De informatie-avond was naar zijn mening een succes, hoewel hij zich natuurlijk van tevoren te druk had gemaakt. Op de avond zelf kon hij terugvallen op zijn improvisatievermogen, want het gaat natuurlijk nooit zoals je van tevoren had bedacht. Wanneer leert hij nu eens loslaten?

In de groep zelf gaat het boven verwachting goed, hij zit nu op het punt waarvan hij had ingeschat op tweederde van het jaar te zitten. Met andere woorden, hij hoeft niet meer te wennen aan de groep, de dynamiek en het niveauverschil met 1-2. Verder zullen er natuurlijk dingen voorbij komen, waarbij hij zich achter de oren zal gaan krabben, maar ... laat maar komen. De sfeer zit er goed in en hij ziet het met vertrouwen tegemoet.

Een grappige anekdote:

Bij schrijfles (Novoskript) deed meester een nep-raadspelletje. Welk woord gaan we deze keer schrijven (natuurlijk bepaalt hij welk woord). Hij liet kinderen raden. Bij de eerste was het al raak. Het woord dat hij in zijn hoofd had, werd direct geraden. Het woord stond ook in zijn dagrooster, als herinnering, geschreven, maar ja, dat is geen plek waar kinderen doorgaans een blik werpen. Meester verward en vraagt om opheldering:

- Heuh? Wist je al van tevoren welk woord het was?

- Nee, echt niet.

- Ja, maar...

- Meester, bel de directeur en zeg maar dat er een helderziende op school is..!

Hij weet nu nog niet of betreffend kind wél of niet gekeken heeft... maar het is een leuke groep en hij voelt zich met elke dag meer op zijn plaats,

Groet,

Er was eens...

... drie jaar kleuters.

U leest het hier het eerst: na drie jaar met veel plezier bij de kleuters, slaat meester 2 groepen over en begint na de vakantie in groep 5. Wellicht is hij dan door nieuwe ervaringen wel genegen wat vaker van zich te laten lezen...

Ach ja, je kunt altijd hopen.

Groet,

Er was eens...

... een heel slim (en ook lief) meisje dat precies weet wat zij moet doen twee weken voor haar rapport.

Er was eens...

... een nieuwe wenner.

Na een hectische tijd, waarin veel administratie bijgewerkt, rapporten geschreven en gesprekken gevoerd zijn, was het tijd om een beetje bij te komen. Dacht hij.

Vanmorgen vroeg stond er een nieuw kind in zijn lokaal. En, juist op zo'n dag blijkt een normaal zo rustig kringritueel toch niet helemaal zo rustig. Stuiterende kinderen, zelfs een kind dat tijdens die kring in de broek plast. Het nieuwe kind bekeek het en werd er niet vrolijker van, net als meester trouwens.

Toen het nieuwe kind samen met een ouder kind naar de WC was gegaan en meester het toch wat lang vond duren, bleek het dat het nieuwe kind zat te huilen op de pot. Naar huis wilde ze, naar mama. Meester stelde haar gerust en hield haar voor dat het een leuke ochtend zou gaan worden. Heus.

Omdat de gemoederen wat hoog dreigden op te lopen, besloot meester in plaats van meteen te gaan werken even kort naar buiten te gaan. Met een klein laagje sneeuw hoopte hij iedereen, en zichzelf, weer wat adem te geven. Totdat de kinderen de gang op gingen om hun jassen te pakken. Net op dat moment liep de moeder van het kleine wennertje over de gang, zij werd rondgeleid door een ervaren schoolmoeder, die haar alle ins and outs van de school toevertrouwde. Meester kreeg het benauwd, besloot direct dat als het wennertje het hiermee te kwaad zou krijgen, zij dan maar weer mee met moeder zou mogen en we een andere keer een proefochtend moesten plannen. Wie schetste zijn verbazing toen het kleintje haar mama een paar flinke pakkerds gaf en dapper in de rij aansloot om naar buiten te gaan?

Aan het eind van de ochtend gingen de kinderen gymmen en ook dat ging van een leien dakje. In de afsluitende kring stak een ouder meisje haar vinger op en zei het volgende:

- 'Meester, ik vind dat ... vandaag op haar allereerste wendag een súperkanjer was!'

En dat was ze. Dat oudere meisje ook trouwens.

Groet,

Er was eens...

... perenweer.

Meester moet echt eens een kladblokje bijdehand houden. Vorige week hoorde hij nog een opmerking die hij toch echt moest onthouden van zichzelf. Zeker toen een uurtje later de buurjuf hem vroeg waarom hij bulderde van het lachen en meester haar het antwoord schuldig moest blijven. De rest van de tijd piekerde hij zijn hoofd suf om het voorval weer voor zijn geestesoog te laten voltrekken. Het lukte niet. Tot vandaag. Iemand gebruikte een woord waardoor het voorval terugkwam.

Voor hij het nu weer vergeet, maar snel met u gedeeld:

- 'En hoe was dat nou, bij de tandarts?', vroeg de meester aan het tweedegroepsmeisje, dat de dag ervoor een kies had laten trekken.

- 'Meester...', antwoordde zij, terwijl zij hem doodserieus aankeek, '... een drá-ma.'

...

Vangsten van vandaag:

- 'Heel vervelend jongens, we gaan nu even niet naar buiten: het regent pijpenstelen', de opmerking van de meester gericht aan de groep.

- 'Perenweer', de toevoeging van het kereltje.

...

- 'Ik word helemaal niet eng van enge films, of eng van bloed in films met schieten, of racen of boeven, dat is juist mijn liefste films...', een opmerking nadat het in de kring ging over emoties.

...

- 'Okee, we hebben nog wel even tijd voor een spelletje...', meldde hij.

- 'Yeah, báby!', klonk het enthousiast naast hem.

- 'Weet je wel wat dat betekent?'', klonk het daarnaast weer.

- 'Euh...nee...?'

- 'Ja, schatje', waarop de kleine durfal, na eerst even verwonderd gekeken te hebben, het uitproestte en de kring ditzelfde liet doen.

Groet,

Er was eens...

... een verjaardag, een snelle inzameling en een glazen huis.

3fm serious request: meester krijgt er bijna niet genoeg van. Vorig jaar werd zijn vakantie al voor een groot gedeelte opgeslokt door deze sympathieke actie, dit jaar is het weer zover. Als radioliefhebber geniet hij van de beelden die dit oplevert. Beelden die je 24/7 kunt bekijken op je TV, op kanaal 101 als je digitaal kijkt, op de infozender van je kabelexploitant of natuurlijk via Internet.

Vandaag moest hij even stoppen met kijken omdat zijn aanwezigheid op prijs gesteld werd op een fantastisch leuk verjaardags-samenzijn bij de tante van zijn liefste. Ook hier kwam serious request ter sprake en op initiatief van achterneefje Maurits werd er snel geld ingezameld. Meester en zijn lief zijn de snel gescoorde €95,10 hierna naar Breda gaan brengen. Kijk, dat het overmaken van dat geld minder energie en geld zou kosten is wellicht waar, maar ook veel minder leuk.

Hier zie je het bewijs dat ze er waren, compleet met het patatzakje van het restaurant van het samenzijn, gevuld met het ingezamelde geld. Coen Swijnenberg nam het geld aan en was hierbij allervriendelijkst, knap na zoveel uur werken. Hij voegde het requestlied 'La vie en rose' voor tante Ans direct aan het lijstje toe op zijn laptop. Of het daadwerkelijk uitgezonden is, werkelijk geen idee, maar daar gaat het natuurlijk ook helemaal niet om bij deze prima actie.

Hoewel het erg leuk was in Breda en de sfeer er erg goed was, vindt Meester dat het serious request-circus wat hem betreft volgend jaar wel in Giels en meesters stadje Haarlem mag plaatsvinden. De Grote Markt in Haarlem is ook een prima en mooie lokatie. Brengt trouwens ook een stuk sneller en makkelijker weg.

Groet,

Er was eens...

... een gastlogje van collega Annemarie:

Het is even overschakelen na Sinterklaas, maar op dinsdag begint de kerststemming er toch al behoorlijk in te komen in groep 1/2 I. De boom staat er (nog zonder ballen), het adventslied wordt al goed meegezongen en buurjuf Marjolein heeft ook voor ons een mooie kerststal van Dick Bruna gekocht. Twee kinderen mogen hem bij haar gaan halen en daarna halen we de stal in de kring uit de doos. Een stal, bomen, herders en schapen, drie koningen en een kameel, een os en een ezel, Maria, Jozef, en natuurlijk kleine Jezus in zijn kribbe. Alles wordt op de kersttafel neergezet. Sorry jongens, hij is alleen om naar te kijken en niet om mee te spelen. Boegeroep uit de kring, maar juf weet het zeker: alleen om naar te kijken. OK, je mag best een figuurtje even oppakken om te bekijken, maar daarna moet je het terug zetten.

Maar als de kinderen naar huis zijn en juf de klas opruimt, ziet ze dat Jezus is verdwenen. Jezus ligt niet onder de kast of in de bouwhoek. Juf rommelt nog in wat blokkenbakken die in de buurt staan, maar besluit dat de kinderen morgen dan maar moeten zoeken.

De volgende ochtend tegen het einde van de werktijd vertelt juf het: de mooie kerststal, die we pas sinds gisteren hebben, is nu al niet meer compleet. Jezus is verdwenen. Jongens, juf begrijpt best dat het hele mooie figuurtjes zijn. Wie weet heeft iemand Jezus wel even geleend. Als je weet waar Jezus is, zeg het tegen juf. Juf wordt niet boos, ze wil gewoon dat Jezus weer terug komt.

Een sticker voor wie Jezus vindt! Dat hoef je kleuters geen twee keer te zeggen. De klas wordt grondig onderzocht: kasten verschoven, bakken omgekieperd en weer volgeladen, zelfs de zak van Sinterklaas, die nog wat zielig in een hoek ligt om te worden opgeborgen, wordt volledig uitgeschud. Alle laatjes gaan open. Maar Jezus komt niet boven water. Juf loopt inmiddels ook wat rond, hangt wat aan de muur, ruimt wat op, spoort wat aan. Ze ziet hoe een grote groep kleuters opgewonden het lokaal verlaat en richting de wc beweegt. Jongens, wat is er aan de hand, wat staan jullie toch met z’n allen een hoop lawaai te maken hier in de wc.

Juf, juf, Jezus ligt in de wc!

Juf snapt er niks van. Hoe kan Jezus in de wc liggen.

Hij ligt in de wc juf, hij ligt in de wc. X heeft het gezien!

Juf stuurt alle kinderen naar binnen, behalve X. X weet niet wie Jezus in de wc heeft gegooid. Maar hij heeft ‘m er wel in zien liggen. Maar even later vertelt X toch maar de ware toedracht: hij had Jezus even meegenomen naar de wc, alwaar Jezus per ongeluk in de pot viel. En wat doe je dan? Juist, dan trek je door. Dag Jezus!

Echt heel hard gaan lachen kan natuurlijk nu niet. En juf zou niet boos worden, dat had ze beloofd. Hoewel, dat was ervan uitgaande dat Jezus zou worden gevonden. Ze houdt het maar op een soort van ‘niet boos maar wel verdrietig’ reactie tegen X. En in de kring vertellen juf en X maar even hoe de vork in de steel zit aan het opgewonden publiek. Als juf even later een grapje maakt over kinderen door de wc trekken biedt de helft van de groep zich vrolijk aan als ‘slachtoffer’ maar begint het meisje dat vandaag voor het eerst kwam wennen heel hard te huilen. Ook dat nog.

Maar nu. De kerststal, die nog jaren mee zou moeten, heeft geen hoofdrolspeler meer.

Heeft iemand misschien nog een Jezus in de aanbieding?

Een kerstgroet van de juf,

Annemarie

Er was eens...

... een verlaat Sintberichtje.

Vorige week vrijdag was een bijzondere dag. Sinterklaas kwam langs op school. Samen met drie pieten zorgde hij voor een geweldige ochtend. De pieten waren weer als vanouds grappig, bijdehand en voor jong en oud zeer aansprekend.

Bij aankomst naast de school zagen de kinderen de Sint aankomen in een zijspan. De bijbehorende motor werd vakkundig bestuurd door -meester denkt- Motorpiet. Het was, zoals dat gaat met de Goedheiligman, een spektakel.

De meester had zijn felgroene pietenmuts op. Hij dacht dat dat wel leuk was: de kinderen zouden hem goed herkennen. Nou, dit heeft hij twee kinderen volgehouden. Het tweede kind dat hij begroette wilde begroeten, gaf deze vreemde witte piet écht geen hand. Zelfs niet nadat zijn papa hem vertelde dat dit toch echt meester was. Pas na afzetten van zijn pietenmuts klaarde het gezicht op en gaf hij meester een ferme handdruk...

Zijn groep mocht om half tien op audiëntie bij de Sint. Hierbij werd een lied gezongen en flink gedanst. Hierna kreeg de groep twee grote pakketten met cadeaus mee. Deze werden in het lokaal geopend. In het ene pakket zat een groepscadeau: heel veel muziekinstrumenten. In het andere nog voor ieder kind apart een cadeau: voor de jongens een knuffelslang (kan dat?) en voor de meiden een tasje in de vorm van een hond. Voor de klasse(n)ouders waren er lekkere cadeaus: heerlijke speculaasbrokken.

Tijdens het eten en drinken ontstond een grappig gesprek:

- 'Ik snap het niet: eerst zat Sinterklaas in een auto, toen in de motor...'

- 'Niet! Hij kwam in de motor!'

- 'Nee echt, hij zat in een auto... meester...?'

- '...ehm... pech...?', probeerde hij.

- 'Ja!', zei een ander stellig, 'Hij had pech! Ik zag het!'

Groet,

Er was eens...

... een stiekeme actie.

Het was spannend in het Circus: de kinderen was verteld dat zij hun schoen op school mochten zetten! Vervolgens heeft een groepje kinderen prachtige tekeningen gemaakt, waar onder andere verwijzingen in staan naar de schone-pieten-kleding-perikelen van de twee pieten die al een paar dagen op school bivakkeren.

Bij het schoen zetten zelf lieten de kinderen flink van zich horen. Het gezang heeft geresulteerd in prachtige schoenvullingen én ook nog eens een superverrassing voor de meester. Hoewel de meester vergeten had zijn eigen schoen erbij te zetten, was er wel een pakje voor hem: een prachtig gedicht én een jaarkalender. Dat is handig om allerlei dingen op te schrijven om niet te vergeten.

Willen de pieten hier iets mee zeggen? In elk geval: dank u wel Sinterklaas!

Groet, 

Er was eens...

... schoenvulling.

Meester heeft een cadeau in zijn schoen gekregen. (Tja, dat krijg je als je al Sinterklaasliedje-neuriënd je schoenen uittrekt, de Sint hoort ook werkelijk álles...)

Dit cadeau ligt nu op school, want hij kon dit zijn groep niet onthouden. Het is het Gouden Penseelwinnende boek van Charlotte Dematons: Sinterklaas. Werkelijk fantastisch.

32 bladzijden, praktisch zonder één letter (natuurlijk wel chocoladeletters, dus:) woorden, over onze grote kindervriend. Van zijn onderkomen in Spanje, via de pakhuizen vol met cadeaus, zijn vertrek naar Nederland, een overzicht van de stoomboot, de aankomst in Nederland, het screenen van hulpklazen, nachtelijke avonturen op daken, gezellige huizen gevuld met families, naar de terugreis naar Spanje alwaar de bisschop hartelijk onthaald wordt door pieten die achtergebleven zijn, wordt het verhaal van Sinterklaas verteld.

Elke bladzijde is een feest voor het oog en voor de fantasie. Uiterst gedetailleerd en zonder woorden wordt duidelijk hoe het allemaal werkt en is daarmee uitermate geschikt voor de kleutergroep. Meester heeft het nu al zeven keer gelezen en (her)ontdekt nog steeds nieuwe aandoenlijke en grappige dingen op de rijk geïllustreerde pagina's. Hij moet bijvoorbeeld nog steeds grinniken om het spugende pietje achterop de stooomboot op terugreis naar Spanje. Is dit hetzelfde pietje dat het hele boek door loopt te snaaien en nu toch echt te misselijk is?

De kinderen in de groep vinden het ook een fantastisch boek. Meester maakte echter wel duidelijk dat dit geen gewoon boek is en dus speciaal behandeld moet worden. Het boek ligt nu in de Sint-vertelkast en je mág het lezen, maar... dan wél met de speciale witte sint-handschoenen die er bij liggen... En gelooft u meester: de kinderen nemen dit héél serieus.

Groet, 

Er was eens...

... een gehaaid gesprek.

- 'Ik heb een zwaardhaai gezien...', begon de één.

- 'Dat kan helemaal niet, je bedoelt een zwaardvis...', reageerde een ander.

De meester mengde zich in het gesprek en voegde toe dat er ook zoiets bestaat als een hamerhaai. Een gelach vulde de kring. Die meester. Altijd vol grappen. Hamerhaai. Tuurlijk. Tot er een kind zei: 'Ja, dat bestaat, meester heeft gelijk...'

Meester opende snel YouTube op zijn computer, zocht op 'hammerhead', draaide zijn brede rug voor het scherm (wie weet wat voor beelden je krijgt bij zo'n zoekterm...) en vond snel een mooi filmpje over de hamerhaai.

De groep bekeek de beelden in het groot op het digitale schoolbord met grote interesse en de 'wauw'-en en 'oooh'-en vulden de kring. Het was ook een mooi filmpje, waarbij de contouren en het leefgebied van de hamerhaai goed te zien waren. Meester vertelde vrolijk over wat ze zagen, over de planten op de bodem, over de andere vissen die wel mochten uitkijken dat ze niet door de haai zouden worden opgegeten, tot...

- 'Meester, die haai eet die andere vissen toch niet op?'

- 'Ehm.. nou, dat kán best hoor... die haai eet geen planten en hij moet toch ook íets eten?'

- 'Ja, maar dan eet-ie toch geen levende vis, maar vis uit blik...?', was het verontwaardigde antwoord...

Groet,

Er was eens...

...een klein jongetje dat nog maar net op school was.

In de paar weken dat hij er was had hij aan alle kanten laten zien dat hij 'Circus-waardig' was. Het begon al op zijn allereerste wendag. Deze wendag viel toevalligerwijs op het jaarlijkse uitstapje naar het herfstbos. Een dag waarop de circuskinderen lekker geravot hebben in het kleurrijke Keukenhofbos. Het mannetje deed verbazingwekkend goed mee met kinderen die hij eigenlijk helemaal niet kende en... het mannetje had twee voeten in het gips. Loopgips natuurlijk, maar toch... voor je eerste dag... chapeau.

Vorige week verraste hij meester door een architectonisch wonder in de bouwhoek te realiseren. Met planken, kapla en cilinders van hardplastic maakte hij een bouwwerk waar Maurits Escher jaloers op zou zijn. Het was van dusdanige schoonheid dat het zelfs andere kinderen in de groep opviel. Dit wil wat zeggen bij vier-vijf-zesjarigen, die doorgaans het meest oog hebben voor eigen prestaties.

Toen meester dit aan de moeder van de jonge Berlage vertelde, bleek dat moeder niet verbaasd was. 'Hij had al sinds lange tijd een oogje op de bouwhoek in jouw lokaal, echt elke keer als we langsliepen moesten we naar binnen kijken...'

Groet,

.

.

.

plaatje: www.worth1000.com

Er was eens...

... een meester die bijna dagelijks over zijn beslommeringen in zijn groep schreef en dat heel snel weer vaker gaat doen.

Dus, binnenkort, in dit theater...

Groet, 

't Is al begonnen, hoor...

De dagen zijn weer gevuld met voorbereidingen. Formulieren aanpassen aan de nieuwe kinderen, lokaal inrichten, kasten, computers en hoeken nalopen, collega's ontmoeten en vragen naar vakantie-ervaringen, de nieuwe auto showen, overdracht van kinderen van vorig schooljaar, zin kweken, zin kweken en zin kweken.

Zin kweken gaat een stuk makkelijker als je zoals meester morgenavond met het hele team gaat eten, zin kweken gaat ook makkelijker als je zoals meester aankomende maandag en dinsdag met het hele team naar Volendam gaat, voor de cursus 'Leefstijl'. Leefstijl is een op de sociaal-emotionele ontwikkeling van een kind gerichte methode waar hij veel van verwacht in het komende jaar. Zin kweken gaat ook makkelijker terwijl je, zoals meester, actief bezig bent met de voorbereidingen.

Tot slot nog wat plaatjes, klik erop voor de vergrotingen.

                   

Cruisin' with Bob for the last time

Hij is een paar weken naar de Dordogne geweest, met natuurlijk zijn VW bus. Deze bus, ook wel bekend als Bob (Bus of bed), doet dan dienst als slaapplaats. Meester zet de partytent op en parkeert Bob er een stukje onder, zodat er droog geslapen kan worden. Zijn zoons slapen in hun eigen tentje.

De dagen waren prachtig, maar de eerste nachten in de Dordogne waren heftig, regen, onweer. Zó heftig dat meester dacht dat het misschien een goed idee zou zijn na de vakantie eens te gaan kijken voor een échte tent, in plaats van de toch wat gammele partytent. Deze echte tent zou dan wel een gat van twee bij twee meter moeten hebben, zodat Bob er nog in zou passen.

Maar ja -zoals dat gaat bij nadenken- als je dan toch een echte tent wilt hebben, dan kun je er net zo goed in gaan slapen. En ja, dan heb je die bus eigenlijk niet meer nodig. Dus ja, meester heeft nu dus niet alleen een nieuwe tent gekocht, maar ook een andere auto.

Met toch wel een beetje pijn in het hart is er afscheid genomen van de oude, trouwe Bob. Er was tenslotte niets mis met Bob en dat is misschien maar goed ook, afscheid nemen terwijl alles nog goed is...

Meester moet maar gauw wennen aan de nieuwe(re) auto. Niet dat dat moeilijk zal worden hoor, want hij weet niet wat hem overkomt na vijf jaar rondrijden in een bus uit '91: cruise control, electrische stoel (heuh?) en ramen, LPG, abs, traction control, alarm, airbags rondom, leren bekleding... 

Goh, wat naar allemaal...

Eind van het jaar... leeft-ie nog?

Er is al bijna weer een schooljaar voorbij.

Een jaar waarin een kind naar een ander land verhuisde, sommige kinderen zo groeiden dat ze in de kring gingen voorlezen voor de rest van de groep, een vrij nieuw jongetje enorme blijk gaf van leerhonger, anderen weer steeds beter kunnen verwoorden hoe die zich voelen en daar ook beter mee omgaan, een anders best verlegen meisje ten overstaan van de hele groep een heel liedje zingt en trots het applaus ontvangt, iemand naar een andere school gaat die we heel erg zullen gaan missen, hulpouders die meester fantastisch hielpen, klassenouders die heel erg gemist gaan worden, een meisje dat eerst nog makkelijke werkjes kiest opeens heel erg veel zin heeft om moeilijke opdrachten te doen, kinderen die spontaan bij een ander informeren of ‘het wel gaat’ als er iets naars met diegenen gebeurt, er weer veterdiploma’s zijn uitgereikt, leuke verjaardagen zijn gevierd (waaronder die van juf en meester), er leuke uitstapjes zijn gemaakt, leuke verkleedpartijen zijn geweest, collega’s weggaan, collega’s bijgekomen zijn, bezoek aan een bejaardenhuis (of wozoco, zoals dat nu heet…), valpartijen, meester het te vaak zo druk had met ICT-dingen of andere groepdingen dat hij echt geen tijd of puf had om regelmatig te loggen, kortom: een schooljaar.

Groet,

Jarig

Vandaag werden de verjaardagen van juf en meester gevierd. De klasse(n)moeders en de kinderen hadden zich weer eens flink uitgesloofd.

Meester en juf mochten pas om 8.37u in de klas komen, zodat echt elk kind aanwezig zou zijn. Met kloppend hart van opwinding liepen zij over de gang richting het lokaal. Toen zij hun neuzen om de hoek staken, kregen zij direct een boa omgehezen en werden luid toegezongen door de aanwezigen die compleet in oranje gehuld waren. Zij namen plaats op hun erestoelen, waar zij cadeaus kregen. Een Pisa-spel (evenwichtspel: denk Honeymoonquiz), een bingospel, een mooi boek over Muizensoep en tranenthee, elk een versierde multomap gevuld met tekeningen van de kinderen en dan ook nog allebei een pretpakket met buttons, een beker en heerlijk ruikende shampoo (willen zij juf en meester iets duidelijk maken??). Fantastische cadeaus, nog de hartelijke dank hiervoor!

Hierna werd het tijd voor een spelcircuit in oud-Hollandsche stijl: sjoelen, blikkengooien, zaklopen, koekhappen en eierlopen. Meester en juf gingen ook nog tegen elkaar eierlopen. Jammer alleen dat de juf meester een pootje wilde lichten op het moment dat het er op leek dat meester ging winnen...

Al met al een heerlijke ochtend met veel gezellige dingen en ook veel lekkere dingen. De klasse(n)moeders hebben het perfect geregeld en ook heel goed gebruik gemaakt van andere ouders, die ook hierbij hartelijk bedankt worden!

Morgen is de laatste dag voor de vakantie en meesters zoon komt hem deze dag helpen. Hij gaat een zogenaamde snuffelstage doen voor zijn middelbare school en koos ervoor om bij zijn vader te komen kijken. Het zal niet bij kijken blijven, want er is nog best veel te doen morgen naast de podiummiddag, het voorlezen in een andere groep en de laatste hand leggen aan de moederdagcadeautjes...

Groet,

Clownesk

Twee weken terug was meester jarig. En ziek. Zijn verjaardag zal volgende week in de groep gevierd worden.

Op school hingen er ballonnen met 40 erop, thuis kreeg hij van zijn liefste een workshop clownerie cadeau. Deze workshop -of kennismakingsles- heeft hij gisteren hier gevolgd. Wat een fantastische dag was het. Er waren twee docenten -allebei ook werkzaam als cliniclown- en zes cursisten.

Gelukkig geen verkleedpartijen, oefeningen met handstand of anderszins acrobatische toestanden. Het was je puur bewust worden van de clown in jezelf, de verwondering over je omgeving, het accepteren van het hier-en-nu en daar dan op inspelen.

Er werden korte improvisatiestukken in tweetallen gespeeld in een redelijk omlijnd kader waarin de één een auditerende clown speelde en de ander een dolenthousiaste impresario. De clown werd hierop ook steeds enthousiaster en trok steeds meer uit de kast om indruk op de impresario te maken. Hierna werden de rollen omgedraaid, waarbij de impresario verre van enthousiast was. En weer trok de clown van alles uit de kast, maar dit mocht allemaal niet baten: de impresario was echt van niets onder de indruk...

Dit was, net als de oefeningen waarbij je een denkbeeldig trekkend touwtje aan je rug of aan je buik had, ontzettend leuk om te doen. Er waren ook oefeningen waarbij je 'innerlijke klokje' heel snel of heel langzaam moest lopen, zonder dat dit heel duidelijk aan de buitenkant zichtbaar mocht zijn. Heel interessant, wél lastig.

Het duurde van 's ochtends tien tot 's middags vier uur. Hierna werd de dag en je inbreng geëvalueerd en kon je uiterst vermoeid en met een vol hoofd weer naar huis.

De foto van de zes cursisten en rechtsonder Charlotte, één van de docentes.

Groet,

kniftig

Vanavond hoorde hij ex-wielrenner Michael Boogerd hier over een ijsbeertje zeggen: '...een kniftig beertje...'

Hij heeft het nagevraagd thuis, Van Dale-online bezocht, maar nog geen verklaring. Kniftig: wát een woord. Hij wil het graag gebruiken. 

'Tjonge, hou nu eens op zo kniftig te zijn!' of 'Nou, dat vind ik niet zo kniftig van je' of 'Zó, ken je die nog: die was pas kniftig!'.

Heeft u een verklaring...?

Groet,

Zijn naam is haas

... afgelopen donderdag had Opa Meester in het bejaardenhuis een wendag. Zittend op een relaxstoel speelde hij liedjes voor zijn vrienden.

Van iedere groep was er een vertegenwoordiger met een Palmpaasstok meegekomen. Deze stokken waren achter in het busje van de meester als een bizar mikado-spel neergelegd. Dat deze stokken de reis naar het bejaardenhuis overleefden mag een klein wonder heten, want de auto die voorop reed en die meester dus moest volgen, reed zelf als een bejaarde (dwz: alsof er weinig tijd rest...) en meester moest flink bijtrappen om deze bij te houden...

In het huis was het wel erg gezellig, warm (erg warm) en de oudjes leken het erg op prijs te stellen dat de kinderen hen stokken kwamen aanbieden. 

Anekdote uit zijn groep een paar dagen voor het wegbrengen van de stokken:

- 'Meester, wanneer krijgen wij eigenlijk de dingen terug die bij de Paasstokken horen?'

- 'Die krijgen we niet terug, die geven we cadeau en wat je cadeau geeft, krijg je niet terug...'

- (iemand anders:)'Zó, ben ik blij dat ik niets gegeven heb...!'

... ahem... groet,

Kijkavond

Eindelijk mag meester er iets meer over vertellen. Over de activiteiten die in zijn groep plaatsvonden de afgelopen tijd.

De afgelopen weken stonden in het teken van film, foto's en dergelijke. De opening was feestelijk, met alle collega's en kinderen verkleed, de weken erop ook feestelijk met allerlei activiteiten rond het thema. Zoals het hoorde heeft meester in samenspraak met zijn groep het onderwerp in het thema bedacht. Na een paar stemrondes kwam het op het thema 'De drie musketiers', dit naar aanleiding van een film van Mickey, Donald en Goofy. Prima, meester bedacht er werkjes bij.

Een paar dagen in het thema kwam het erop dat we ook wel zelf een film konden maken. Maar ja, waarover dan? Snel werd duidelijk dat Sneeuwwitje favoriet was. Omdat het enthousiasme zó groot was, bracht meester het Donald (compleet met thema letter 'd') thema op een lager pitje. De groep bedacht samen een volgorde, rolverdeling en script voor het verhaal. Groepjes werden gemaakt om attributen te maken.

Na de voorbereiding ging meester bewapend met camera de eerste stukjes filmen. Het was lastig, want andere kinderen werkten natuurlijk 'gewoon' door, en praatten ook door. Dwars door de film. Misschien kon hij de teksten er later wel doorheen mixen. Nee, natuurlijk niet, dat is veel te veel werk...

Totdat zijn zoons met een lading foto's kwamen. Of hij die even aan elkaar kon maken, zodat het een filmpje zou lijken. Natúúrlijk! Dat was het!

Meester fotografeerde vervolgens alle scenes van Sneeuwwitje met de actiestand op zijn camera (veel foto's in weinig tijd), gooide ze vervolgens in zijn Windows Movie Maker (op zijn nieuwe Vista) en had binnen de kortste tijd een film. Muziek erbij, begeleidende teksten zoals bij oude stomme films, klaar.

Vanavond was er veel belangstelling voor de 15 minuten durende filmversie van 1-2 Circus: Sneeuwwitje en de dertien dwergen (toch nog de thema-letter 'd'). Hij telde ongeveer zestig afgescheurde filmkaartjes, en dat was alleen nog maar van kinderen. Ouders mochten namelijk zonder kaartje naar binnen.

Groet,

Wat een sensatie...

... was het gisterenmiddag bij meester om de hoek...!

Op deze pagina ziet u waarom meester snel zijn camera pakte om u van dienst te zijn...

Groet,

PS:... oh, op schoolgebied volgt er snel weer een bericht..!

Op het lijntje

Hij is gisteren begonnen met cito-toetsen af te nemen. Terwijl de andere kinderen lekker aan het werk waren, zat meester met een groepje van vier aan een tafel met de werkbladen.

- 'Okee', begon hij, '...begin maar met je naam op het lijntje te schrijven', terwijl hij de kinderen wees op het horizontale lijntje achter het woord 'naam'.

- 'Precies op het lijntje, meester?', vroeg één van hen.

- 'Precies op het lijntje.' De meester keek of de kinderen het goed deden. Alleen... het ene kind dat de vraag stelde, kriebelde wel wat, maar er leek niets te gebeuren. 'Hè? Wat raar, hij kan toch schrijven, en dan toch zeker zijn eigen naam?', dacht hij. Even aansporen dan maar.

- 'Wil je nu wél even je naam opschrijven?', zei hij nu wat strenger, want de andere kinderen waren allang klaar en zaten op meesters verdere instructies te wachten.

- 'Op het lijntje toch, meester?'

- 'Ja, op het lijntje...', zuchtte hij. Hij werd hier wat moe van. Wat was er toch aan hand?

- 'Kijk meester: precíes op het lijntje..!', zei hij, terwijl hij meester wees op het nu ietwat verdikte horizontale lijntje achter het woord 'naam'...

Groet,

Eend met whisky

Nog net voor het eind van het jaar een overheerlijk recept toegestuurd gekregen van vriend Noël:

EEND MET WHISKY

Benodigdheden:
Een eend van ca. 5 kg.
2 grote flessen Schotse whisky.
500 gr. speklapjes.
1 fles olijfolie.
Bereiding:

De eend larderen en de binnenkant inwrijven met peper en zout.
De oven 10 minuten voorverwarmen op 180 graden (stand 6-7).
Een longdrinkglas voor de helft vullen met whisky.
De whisky opdrinken gedurende het voorverwarmen van de oven.
De eend op een vuurvaste schotel leggen en een tweede glas whisky
inschenken
Het tweede glas whisky opdrinken en de eend in de oven zetten.
Na twintig minuten de oven op 200 graden zetten en twee glazen met
whisky vullen
Beide glazen opdlinken en de scherven van het eerste glav oplaapen.
Nog een halff glav insjenke en opdlinke.
Na een halff uuj de hoven opedoen om deend te sjekke
Blandwondesalv in de batkaamer gaan naale en op de bovekant van de
linkehand doenn.
Deh hove een sgop geve.
Twee glave wiski insjenke ent middeste glav leegdwinke.
De nove opedoen naadatte eerste glav leeggis en de sjotel vastpakke.
Blantwondesalf op de binnekant van de regthand doenn en deend oprape.
Deend noggis oprape en met een handoek de bwantwondesalf van deend vege.
De hande ontfette med viskey en de tupe salff weerr oprape.
Tkapotte glazzepvege enn deent trug in de hove duuwe.
Deent uitsgelde en hardur duuwe.
De tweeede flez wiki opedoen en wee ofereindsette.
Opstaan fan de floer en tzpek onder de kaast veege.
Noggis plobeern opsstaan wan de vjoer en... togmaa blijfe sitte...
Ui vless dlinke wandte glave sijn kabot.
Denoven afsette, dooge sluite en omfalle
Suk666666666666 S.

Groet en een fijne oudejaarsavond,

De dag na het kerstdiner op school...

Ofwel: wat vermoeidheid en twee bijna identieke paren schoenen met een meester kunnen doen...

Groet en nogmaals fijne dagen,

Plaatjes

 

Blik op de vakantie

Zo, dat is mooi wakker worden op je eerste vakantiedag:

Fijne dagen en een hartelijke vakantiegroet,      

'S'lim hoor...

Er wordt gewerkt met thema-letters. In deze weken is het in het Circus de letter 'k'.

Kinderen mogen artikelen beginnend met deze letter aandragen voor op de verteltafel. Deze staat dan vol met voorwerpen die zij van huis hebben meegenomen of uit de klas vandaan komen. Briefje erbij met het volledige woord, klaar.

In het vorige thema, Sinterklaas, was de 's' de letter. De tafel lag werkelijk vol met dingen variërend van een speelgoedslangetje tot een stoel. Meester mocht met zulk enthousiasme nog blij zijn dat de kinderen niet met stoepranden of dergelijke aan kwamen zetten...

Tegen het einde van het thema kwam een leerling aan met een A4'tje volgeschreven met woorden beginnend met de 's'.

- 'Wow, wat veel woorden, knap hoor!', reageerde meester, 'maar wat ís eigenlijk een 'schaakmat'?', ging hij uitdagend verder.

- 'Meestér...! Het is niet een schaakmat: het is schaakmát... dat is wanneer je niet meer verder kunt bij schaken, dat je geen stuk meer kunt zetten...', was het voor meester verbluffende antwoord.

En, nog een mooie, op een ander moment in een heel andere situatie:

- 'Meester, de computer doet helemaal niet wat ik zeg...!'

Groet,

Do nor or not do nor?

Net als Sinterklaas bestaat God ook. Je kunt wel zeggen dat hij niet echt bestaat, maar door dat te zeggen erken je toch het bestaan. Als idee weliswaar, maar dat maakt het er niet minder om.

Het idee God heeft ook wetten. Min of meer vanuit natuurkundig-biologisch perspectief vertaald naar gedragsregels. Het is bijvoorbeeld niet handig om met je zus kinderen te maken omdat de kans op afwijkingen -dus gevaar voor het voortbestaan van de soort- groter is dan bij mensen buiten de tweede graad. Naarmate de mens meer en dieper ging nadenken over zichzelf en de omgeving die hij bewoont, zag hij manieren om deze wetten te omzeilen. Ziekten werden succesvol bestreden, DNA werd ontdekt en er werd ontdekt dat je zelfs organen kunt overzetten in een ander lichaam.

Tegelijkertijd verminderde de interesse en het geloof in God. Kerken liepen leeg en de mens maakte zelf wel uit of hij gelooft, of waar hij gelooft. Steeds meer in zichzelf. En in de maakbaarheid van zichzelf. De nieuwe manieren van het verlengen en verbeteren van het leven werd een geboorterecht. Wij creëren onszelf. Jong sterven kan niet meer, en als het dan toch gebeurt, onacceptabel.

Ondertussen wonen er door het succes ruim 6 miljard mensen op de aarde. Zorgen over schoon zoet water, natuurlijke brandstoffen, ziekten, behandeling van dieren, beheersen echter de krantenpagina's.

Als je een bal tegen een muur aangooit, stuitert het. Terug, opzij, omhoog, omlaag. Het stuitert. Als je iets beroert, gebeurt er iets. Zo is het ook met de natuur. Dit zoekt evenwicht. Balans. Schenk water in een beker en het zal zoeken naar waterpas. Hoe je het ook schudt. Met natuur valt niet te spotten, het krijgt altijd haar zin.

Web-loggers kregen deze week via de mensen van web-log.nl de uitnodiging om iets over donorregistratie te schrijven. Dit om meer bewustzijn over het onderwerp te kweken en misschien wel om mensen aan te sporen te registreren.

Om het aantal geregistreerde mensen omhoog te krijgen wordt er gesproken over verplichte registratie, tenzij u aangeeft dit niet te willen. Hier heeft hij moeite mee. Het is toch zijn lichaam? Hij vraagt zich af vanaf wanneer u zelf kunt aangeven dat u dit niet wilt. Zijn uw ouders gemachtigd delen van uw lichaam te doneren mocht u overlijden voor uw 12e? Het idee dat zijn ouders over zijn lijf kunnen beschikken, of de staat, doet hem fronsen. Dus als je het níet wilt -omdat je bijvoorbeeld vindt dat alles voor een reden gebeurt- moet je het aangeven. Pas als je het aangeeft, krijg je zeggenschap over je lijf.

Het bovenstaande gelezen te hebben, denkt u misschien dat hij zich niet geregisteerd heeft. Mis. Dat heeft hij wél, maar dan wel bewust.

Groet,

W8-1-7...

'Ja, dus als jij nu eens effe...'.

'Éven, meester', zei het meisje dapper.

'Wat? Oh... ja natuurlijk... éven...'.

'Dat zeg je wel vaker hoor, meester... effe'.

...

Slik. Au.

Groet,

Pret

Elke dag is er een zonnetje. Als je het zonnetje bent, heb je iets bijzonders gedaan die dag en word je zodoende aan het eind van die dag in het zonnetje gezet.

Speciaal voor het zonnetje is er een stickervel. De afgelopen weken werd het vel steeds leger en leger, de stickers waren bijna op. Meester moest dus op pad om nieuwe aan te schaffen, want 'zomaar-stickers': die kunnen natuurlijk niet. Aan het eind van afgelopen dinsdag waren er nog twee stickers over: één voor de woensdag en één voor de donderdag. De vrijdag was vrij, dus kon meester op zijn gemak dit weekend op pad gaan. Tot...

...op donderdagmorgen bleek dat de juf die op woensdag voor de groep staat, twée zonnetjes had gekozen. Op donderdagmorgen kwamen de kinderen zoals gewoonlijk met de ouders het lokaal in. De één na de ander -ouders incluis- wisten meester te vertellen dat de stickers op waren. Allemaal met enige ernst in de ogen.

Tijdens de kring prikten de vingers haast in het plafond, zó graag wilden de kinderen meester wijzen op het stickerdrama. Meester begon te vertellen dat dát helemaal niet kon, want eergisteren waren er nog twee -hierbij wijzend op de dagplaten-, en gisteren was er natuurlijk maar één zonnetje, dus... Ruw werd hij onderbroken door een koor van kinderstemmen. Hij wees de inbreuken natuurlijk af en ging door met zijn relaas. Dat er dus misschien maar géen zonnetje zou komen die dag. De paniek werd bij sommigen bijna te groot. Vlug werd duidelijk dat er al nieuwe stickers waren en de traditie niet in gevaar was. Wat een pret voor een paar euro!

Groet,

Kleine paniek

De kleine man zit nog maar net op school en heeft het erg naar zijn zin. Zo zeer zelfs, dat hij niet kan wachten erheen te gaan. Elke lange dag wordt hij tussen de middag opgehaald door zijn moeder en eet hij gezellig met haar een boterham.

Tijdens zo'n lunch van de week at hij haastig en maande zijn moeder ook op te schieten, anders zouden ze nog te laat terugkomen. Op tijd kwamen zij weer aan op het schoolplein dat er verlaten bij lag. Dat dit kwam doordat het regende tussen de middag drong niet door tot de jongen, die het steeds benauwder kreeg.

'Mam, we zijn te raat!', zei hij teleurgesteld. Moeder antwoordde dat het niet zo was, maar hij wist wel beter. Haastig hing hij zijn jas op en rende het lokaal binnen. Op dat moment vertelde de meester de al aanwezige kinderen dat zij maar in de kring moesten komen en de stoelen op hun plaatsen moesten zetten.

'Zie je wer, mam?', vervolgde hij, terwijl zijn ogen koortsachtig over de activiteitenbladen van die middag schoten. 'Er is ar gerezen, gewerkt en buiten gespeerd en nu gaan ze ar weer naar huis...'

De teleurstelling was hem te groot en dikke tranen stroomden over zijn wangen. Toch nog te laat en hij had het nog zó gezegd...

Nadat meester hem gerust stelde, begonnen zijn ogen te fonkelen. Gerukkig maar.

Groet,

Nieuw stukje

Vandaag een stukje op meesterchristian.web-log.nl gezet.

Groet,

Nieuwe ontwikkelingen

Nieuw! Vanaf nu kunt u foto's bekijken via zijn Picasawebaccount. In de rechtersidebar kunt u op de gewenste albums klikken en zo een beeld krijgen van wat er zoal gebeurt in zijn leven en in zijn groep. De leerlingen zélf zult u niet te zien krijgen, dit i.v.m. privacy. Hemzelf wél, maar of dat nu zo leuk is...

Op schoolgebied is het deze week weer direct flink aanpoten geweest, maar dit kan meer te maken hebben gehad met zijn recente reisje dan met de groep. De kinderen waren namelijk erg lief en meegaand de eerste twee dagen van de week. Hijzelf moest zich 's morgens uit bed slepen...

Vandaag was zijn ICT-dag en in dat kader had hij -samen met zijn twee ICT-collega's - vanmiddag een bijeenkomst met coördinatoren van andere scholen binnen de overkoepelende stichting. De bijeenkomst was erg interessant, er is gesproken over een digitale verzamelplaats voor o.a. ActivBoard-documenten. Interactief en toegankelijk voor gebruikers stichtingbreed van het Board. Dit idee spreekt hem erg aan, want het wiel meerdere malen uitvinden is ook niet alles en je kunt ook erg veel van elkaar leren op deze manier. De technische hutsefluts erachter mag iemand die er verstand van heeft mooi uitzoeken, maar voor de creatieve bijdragen is meester wel te porren. Een ontzettend leuke ontwikkeling op ICT-gebied!

Groet,

Back from the Big Apple...

Het zit er weer op. Een week New York. Of eigenlijk, een week in Califon, NJ, logerend bij Marja en Nardi. Geweldig genoten van hún gastvrijheid en van de vriendelijkheid van de Amerikanen in het algemeen.

Wat een uiterst relaxte stad, New York! Het zal meester veel moeite kosten weer terug naar school te gaan, want zijn hoofd is nog in The Apple.

Ontzettend veel foto's gemaakt, hieronder een korte impressie...:

Hij achter 't stuur richting NYC, vlak voor de Holland Tunnel, hij en zij langs de East River met uitzicht op Manhattan, hij gelukzalig in Washington Park, op het John Lennon Memorial op Strawberry Fields in Central Park en in de menigte op Times Square.

Greetings,

Dag!

Een drukke, geweldige dag gisteren. Wederom draaide een moeder mee in het Circus. Hij voelt zich steeds meer op zijn gemak als er 'buitenstaanders' in 'zijn' groep zijn, hoewel het woord 'buitenstaander' misplaatst lijkt in het geval van een moeder.

Om tien uur kwam er een heuse schrijfster in de groep. Mathilde Stein. Zij heeft al diverse kinderboeken geschreven, eigenlijk allemaal voor kleuters. Vandaag kwam zij haar boek 'Bang mannetje' presenteren. Dit boek, geïllustreerd door Mies van Hout, heeft vorig jaar de Kinderboekwinkelprijs gewonnen. Meester vindt het zo'n geweldig boek, dat hij het boek aangeschaft heeft en gisteren heeft laten signeren. De schrijfster vond het ook geweldig dat meester hetzelfde boek levensgroot op het ActivBoard liet meelopen, waardoor ieder kind de prenten in het boek goed kon bekijken.

Na het bezoek had meester een activiteit gepland naar aanleiding van het verhaal. De strekking van het boek is -volgens meester- dat je je niet moet laten leiden door je angsten, maar vertrouwen kunt hebben in eigen kunnen. Een kringgesprekje over waar je bang voor bent, of bang voor was en nu een stuk minder bang voor bent, door het goed bekijken van je concrete ervaringen met de onderwerpen van je angst, ging vooraf aan een tekening maken van je angst. Deze tekening vouwden ze op en hingen ze op in 'de toverboom van 1-2 Circus'. Alsjeblieft boom, ik hoef ze niet meer, dag angst!

Deze boom is in een groot formaat geschilderd en op de muur gehangen door de bezoekende moeder (voornamelijk) en de meester (een beetje). Het resultaat mag er zijn, getuige de onderstaande foto:

('Natuurlijk' is hij vergeten de door de schrijfster gegeven kleurplaten aan de kinderen mee te geven. Oeps.)

Hij gaat morgen weg, er lekker 'between-out'.

Groet,

Dramaandag?

De maandag. Om kwart voor negen komt de onderbouwcoördinator, gewapend met schrijfblok en pen, binnen. Oh nee, dat was vandaag (agénda...).

Nu ja, ook geen tijd om zich ongerust te maken over haar observatiebezoek. En het ging ook best goed. Hij was zijn rommelige zelf, zonder zich hierbij echt zorgen te maken over de uitkomst. Hij vindt het het belangrijkst dat de sfeer goed is en dat het werk, dat de kinderen waarmee hij in een groepje werkt doen, voldoet aan zijn vooraf gestelde doelen. De uitvoering laat hij het liefst zoveel mogelijk over aan de fantasie van de kinderen. Zij krijgen op deze manier hopelijk het idee dat zij veel te zeggen hebben over hun eigen werk, waardoor de motivatie groter is. Meester heeft dan ook de kans hardop na te denken over de uitvoering door de kinderen te vragen welke materialen zij denken te gaan gebruiken. Improvisatie is één van zijn sterkere punten, van tot achter de komma voorbereide lessen krijgt hij het benauwd. Vandaag was het een vouwles en hoe je je hoed dan versiert of afmaakt, vindt hij van secundair belang. Het is tenslotte hún werk en hij hoeft 'alleen' maar te zien dat zij de principes van het maken van zo'n werkje beheersen. Of niet. De coördinator zag dit ook en was tevreden over zijn werk en de sfeer in zijn groep. Daar was hij dan weer tevreden over.

Groet,

Heb vertrouwen, meester...

- 'Ik vind haar gewoon stóm...', zei het mannetje nadat meester hem vroeg of zij iets had gedaan waardoor hij het nodig vond haar pijn te doen. Meester was verward. Enerzijds vond hij zijn eerlijkheid heerlijk en ontwapenend, anderzijds maakte hij zich toch wel 'n beetje zorgen. Hij vertelde hem dat hij maar eens even een tijdje vanaf de zijlijn naar de andere kinderen mocht kijken. Meester had dan meteen even de tijd om zich te bezinnen op zijn volgende stap. Na de rustperiode sprak hij met het jochie en vertelde hem dat hoe hij ook dacht over andere kinderen, het niet goed was dat hij anderen pijn zou doen.

Een half uurtje later waren de twee weer met elkaar aan het spelen.

...

'Tjonge, moet je alweer naar de WC?', vroeg meester aan het kleintje dat al heel vaak geweest was die ochtend. Nou, eigenlijk altijd heel vaak. 'Hup, ga dan maar', zei hij, bang dat als hij nu zou weigeren, het nu nét die keer was dat het echt hoge nood was en hij later voor een schone droge broek zou moeten zorgen. Hij besloot eens even op afstand achter het kind aan te gaan om te kijken hoe dat nou ging. Hij vermoedde, dromertje als het kind is, dat het over de gang zou banjeren, bij andere klassen gaan buurten. Maar nee, zij liep direct op het toilet af. De deur was dicht, maar meester hoorde het kind zingen. 'En ik ga plassen, ik was op tij-ijd en ik heb geen natte broe-oek...'

Het kind is gewoon super aan het trainen!

Groet,

Heuh..?

'tis dat nou? Beetje bijbeunen?

Groet,

Psst... een schat

Vandaag geen ICT-dag, maar voor de eigen groep. Er was een zieke leerkracht in de groep waar zijn duo op een andere dag voor staat, dus zijn duo ging voor die groep en meester voor zijn eigen.

De dag begon spectaculair. Het plein stond vol met kinderen, ouders en leerkrachten. Op de ouders na, was nagenoeg iedereen verkleed als piraat. In het kader van de opening van Kinderboekenweek, die het thema 'geheimen' heeft dit jaar, was er een schat verstopt in de zandbak op het voorplein. De Circusgroep heeft een mooi boek weg weten te 'kapen' uit de schatkist.

Een half uur later was de groep alweer op weg met een schatkaart die zomaar in de klas lag. Een prachtige kaart. Met fotootjes van herkenningspunten van de omgeving vond de groep piraten de plek waar er mogelijk een schat te vinden was. Het bleek een woonhuis. Een voor sommigen bekend woonhuis. De deur ging plotseling open en de piraten namen poolshoogte. Lappen stof gaven toegang tot een vertrek waar het heel donker was. De piraten trokken hun schoenen uit om zo stil mogelijk het vertrek te verkennen. Konden deze ook mooi even drogen, want onderweg was het gaan regenen. Nu kunnen piraten daar wel goed tegen, maar warme schoenen is toch heel fijn. In een grotachtig vertrek brandden kaarsjes en in het midden, op een tafel, stond een schatmand. In deze schatmand zaten weer kleine schatkistjes. Voor elke piraat één. Na een tijdje was het weer tijd om te vertrekken. Op school lagen de bekers en tien-uur koeken/fruit en de groep begon honger te krijgen.

In de klas is er daarna nog gewerkt. Hierbij is er zelfs een plattegrond van de klas gemaakt en één leerling heeft steeds een 'schatje' (een smurfje) verstopt, aangegeven op de kaart en een ander kind gevraagd de schat te zoeken. Meester had weliswaar de kaart gemaakt, maar blijft het toch bijzonder knap vinden dat dat kind zo'n kaart kan invullen met een 'X' op de juiste plek. Ook knap vindt hij het, dat een ander kind het dan kan vinden.

Hieronder wat foto's van de schatkaarten.

Groet,

Nieuw, en toch ook weer niet

Het was even zoeken, hij wist dat hij er over geschreven had en in zijn 'archieven' vond hij het terug.

Deze week, op maandag om precies te zijn, kwam er een nieuwe leerling in de groep. Dit meisje was al drie keer komen wennen en maandag kwam zij voor het 'echie'. Dinsdag was zij direct het zgn. 'zonnetje van de dag'. Zeer verdiend, want het is heel gezellig met haar erbij en ze doet het ontzettend goed.

Zou het misschien zijn omdat zij al veel eerder had kennisgemaakt met de Circusgroep? Lees het hier terug.

Groet,

Buitenste-achter

- 'Meester, ik vind je lief...'

- 'Meester, ik vind de hele groep lief.'

- 'Ik vind de hele school lief.'

- 'Ik de hele wereld lief.'

- 'Ehm.. nou, meester, ik vind iedereen lief die lief ís...', zei de hekkensluiter heel wijs bij dit uit de lucht komen vallende ... tja, gesprekje...?

En wat dacht u van deze, gisteren:

- 'Meester, het lukt niet, m'n jas zit binnenste-voor...'

Zo kunt u het weekend weer glimlachend in...

Groet,

Oplossing nabij

Een diepe buiging en 'n duim omhoog voor Meester Tino, de concierge van school. Vanochtend is hij direct aan het werk gegaan om de problemen rond het bedienen van het ActivBoard op te lossen. Meester heeft alvast een voorproefje gezien van wat het uiteindelijk wordt en hij is erg tevreden. Er zal weer snel gewerkt kunnen worden. Dank!

Verder is er vandaag een bezoek gebracht aan De Olmenhorst. Met de fantastische hulp van rij-ouders was het mogelijk de Circusgroep hier een rondleiding te laten krijgen en hebben de kinderen zelf appels mogen plukken. Heerlijke appels, lekker sappig en heerlijk hard en knapperig (noem je dat zo?). Én is het gedurende de rondleiding wonder boven wonder nagenoeg droog gebleven. Meester heeft veel foto's gemaakt, maar komt er nu achter dat de camera nog op school ligt. Handig.   

Groet,

Herbezinnen

Het geliefde ActivBoard heeft slachtoffers gemaakt.

Hmm, nu wilt u misschien niet meer verder lezen... Opnieuw.

Iedereen leeft nog en kon lopend naar huis.

Hmm, ook niet echt een goed begin.

Er wordt sinds vandaag door meester -en zelfs op directieniveau- nagedacht over een verandering van de manier waarop het ActivBoard bediend wordt. 'Waarom?' zult u vragen. Welnu, het is nu zo dat -omdat het bord vrij hoog aan de muur hangt (op ongeveer 60 cm)- er speciaal voor de kinderen tafels onder het bord staan. Dit was direct een succes. Meester wees er dagelijks op groepsniveau op dat je bij elke stap goed moest kijken waar je liep en het ging goed. De wereld was mooi. De kinderen werkten er geweldig op. Ze konden vrijwel geheel zelfstandig aan het werk, alleen of met een klein groepje. Tot vandaag.

Vandaag werkte een kind aan het spel waar meester gisteren over geschreven heeft. Een uitgebreid spel dat je zowel alleen als met z'n tweeën kunt spelen. Op een gegeven moment hoorde meester tijdens de werktijd een klap. Het kind was van de tafel af gevallen, tegen meesters gitaar aan. Brullen (het kind: niet meester om zijn gitaar). Het kind was snel getroost en het ging weer aan het werk. Tien minuten later. Klap. Weer. Hetzelfde kind. De hele groep gewezen op het mogelijke gevaar. Dit doet meester eigenlijk al elke dag, maar toch nog maar eens. Het gaat ten slotte al weken goed. Hij zag dus vooralsnog geen reden om ermee te stoppen. Het was per slot van rekening één kind dat gevallen was. Twintig minuten later. Ander kind. Val. Pats.

Echt heel ernstig was het allemaal niet, maar dit kan dus niet langer zo. Meester gaat met de concierge in overleg over een goede, werkzame oplossing. Gedacht wordt aan een soort box-achtig systeem. Liefst natuurlijk zelf te bedienen, ideeën zijn welkom! Dat meester door wilt gaan met het ActivBoard is wel zeker, maar heeeel graag niet zo'n dag meer!

Groet, 

Huiswerk

- 'Ben je aan het doen?'

- 'Nou, ik ben bezig een spel te maken voor op het ActivBoard.'

- 'Mag ik ook eens?'

En zo gebeurde het dat zijn zoon zíjn huiswerk aan het maken was. Minstens zo snel en minstens zo goed.

Groet,

Agenda

Wat een dag. 's Morgens bij binnenkomst wilde hij weten hoe laat hij ook alweer een afspraak had met de IB'er. Dit zou onder gymtijd zijn. Gymmen op donderdag? Ja, want gisteren -de normale gymdag- was er sportdag voor de middenbouw en ging de les voor de kleuters niet door. Hoe laat ook alweer? Even in zijn mail kijken, want daar stond het. Toch? Oh nee, de server lag er nog uit, dus hij kon niet kijken. Even met de IB'er zelf in overleg. Ah, om half tien had hij de afspraak. Volgende keer direct in de agenda schrijven, die gaat nooit off-line.

De kinderen stonden om kwart over negen hun jassen aan te trekken. Hoewel het maar een klein stukje is naar de gymzaal, regende het een beetje en was het ook wat fris buiten. Goed, aangekomen bij de kleedruimte, stond er al een andere groep zich om te kleden. Misverstandje. Meester zat wel goed, maar is toch maar weer teruggegaan omdat de andere groep al half uitgekleed was... Joepie.

Toen maar snel aan 't werk gegaan. Opeens stonden er twee jongens uit groep 7 in de klas. Wat de bijdrage was van de Circusgroep vanmiddag op de zgn. 'podiummiddag'. Het antwoord moest meester hen even schuldig blijven want dit was hem door het hoofd geschoten. Tja, een agenda hébben en invullen is één, erin kijken twee... Om elf uur de kinderen weer naar de gymzaal gebracht en in gesprek met de IB. Tegen twaalven met de kinderen terug naar het lokaal om maar nét op tijd de kinderen aan de ouders mee te geven. Hijg-hijg-puf-puf.

's Middags flink geoefend voor de voorstelling die om twee uur zou beginnen. Nieuw liedje over Dino's, een klein toneelstukje en het showen van de werkjes van de afgelopen tijd. Te veel hooi? Jazeker. Maar leuk was het wel.

Vanavond naar de sportschool gegaan. Sportschool? Nou ja een karateschool. Vanaf volgende week krijgt hij karateles. Elke week, elke dinsdagavond. Het pak is al besteld. Hij kan er niet meer onderuit. Tenminste... als hij maar op tijd in zijn agenda kijkt.

Groet,

Geknipt voor het vak?

Het viel de kinderen direct op. De opmerkingen 'Meester is ka-haal' en 'Meester is grij-hijs' zorgden er voor dat hij zich direct weer helemaal thuis voelde in zijn groepie. Altijd lekker op de maandagmorgen, verse beledigingen...

Aangezien er vandaag nog wel iets meer gedaan moest worden dan het bespreken van meesters haren, stelde hij voor dat er nog 5 tellen 'haaropmerkingen' gemaakt mochten worden. 5-4-3-2-let op-1-0. Het bleef stil en het gesprek kwam op het afgelopen weekend. Op de één of andere manier kwam het op de begrippen stad, dorp en plaats. Meester legde uit dat Nieuw-Vennep ook een plaats is en Haarlem, waar meester woont, ook. En, daar kwam het hoor:

- 'Hmmm..... Háarlem.... lijkt wel op háár, meester...', zei het kleine snaakje heel gevat en met grote twinkels in de ogen...

Hè ja, da-haar had hij behoefte aan...

Groet,

Live ActivBoard Role Playing

Ja, meester leeft nog. De afgelopen tijd erg druk geweest met allerhande dingen. Zo was er een ouderinformatie-avond die meester met de woensdagjuf gehouden heeft. Erg gezellig weer en alweer een vol lokaal met uiterst belangstellende ouders. Het blijft toch wel speciaal hoor, zo'n bijeenkomst met ouders. Heel anders dan met hun kinderen. Leuk, maar anders.

De afgelopen zondag met zijn eigen kinderen naar Lelystad geweest. Daar deden zij een proefles larp. Larp? Live Action Role Playing. Een fantasy rollenspel waarbij je je eigen karakter maakt, een bijpassend kostuum en samen met anderen volgens regels een spel speelt. De mannen hebben daar zwaarden gehuurd (glasfiberkern met schuimrubber eromheen) en vervolgens met de andere nieuwe kinderen ruim zes uur door de natuur gerend. Erg gaaf! Veel gave foto's gemaakt ook. Dit gaan ze beslist vaker doen.

Voorts, op ActivBoard-gebied, belangrijke stappen gemaakt. Sinds gisteren hebben kinderen redelijk zelfstandig allerlei dingen met het bord gedaan. Getekend, uitgegumd, rekenopdrachtjes. Meester is er inmiddels ook achter hoe hij zelf interactieve 'flipscreens' kan maken, compleet met geluiden. Och, och, och, de wereld in zo'n bord is zo enorm, dat wilt u -niet?- weten. Op het ActivBoard kun je de muisaanwijzer op verschillende manieren gebruiken. Gewoon als pijltje, maar als je op de knop van potloden drukt, is het een potlood, als je op de knop van het verfblikje drukt, kun je bepaalde vlakken opvullen met een kleur, enfin: u begrijpt het wel. Voor de kleuters zelf is dit trouwens de gewoonste zaak van de wereld, getuige het volgende:

- 'Heel goed, pak nu maar de stift en maak er maar een cirkeltje omheen, zodat je kunt zien dat je díe al hebt gedaan..' Het betreffende kind dénkt vervolgens niet eens aan een echte stift, maar klikt zonder omhaal op de juiste knop en trekt een bijna perfecte cirkel om de opgave die net opgelost is...

Groet,

Schoolreisje

Om negen uur reden de bussen vanmorgen met alle acht kleutergroepen richting Naarden, want daar is Oud Valkeveen. In Oud Valkeveen werd dit jaar het schoolreisje gevierd. Wederom in de eerste weken van het schooljaar en wederom supergoed weer. Meester was dit jaar goed voorbereid, hij had voor elke hulpouder een noodtasje gemaakt, met daarin een schone lange broek en twee verschillende onderbroeken, een washandje en een pak zakdoekjes.

Maar, zoals dat gaat: als je genoeg en de juiste dingen bij je hebt, is het niet nodig. En zo ook vandaag. Geen wanklank, geen rare voorvalletjes en zoals het hoorde, werd elk kind om vier uur ook weer op school afgehaald. Heel en wel.

Groet,

Beenelleboog

Zijn taken als coördinator zijn begonnen. Er zijn inmiddels twee woensdagen geweest waarop hij als zodanig werkzaam was. Op deze dagen loopt hij samen met de andere ict-coördinatoren zaken door, herstelt hij instellingen van computers en leert hij over toegangscodes en wachtwoorden. Erg interessant allemaal.

Nu zit hij droef thuis, want het eerste slachtoffer is gevallen. Uit zijn 'wijk' (de verschillende lokalen zijn verdeeld over de drie coördinatoren) ontving hij een mailtje dat begon met 'Lieve Christian'. Dit deed hem al fronsen. Zo'n aanhef voorspelt al iets, toch? De pjoeter startte helemaal niet meer op. Hij er direct heen, kabels eerst checken, alle stekkers er uit, overnieuw beginnen. Nog 'ns. Bios doorzocht naar afwijkingen. Nog 'ns. Niets, nakkes. Zwart beeld met DOS tekst over de C-drive. Dit is op die computer de floppy-drive. Kast even opengemaakt, ook niets raars. Telefonisch overleg met de hoofd-geitenbreier-ICT'er, die gelijk de DOS-tekst herkende van eerdere voorvallen. PC068 is om 16.39 uur dood verklaard. Hij serve in vrede.

Leuk van de week in de klas:

- Meester, ik heb last van de elleboog van mijn been...

Groet,